Dat ben ik, hierboven, op die foto, haha!

School is… slecht, denk ik? Voor mij wel in ieder geval. Vooral omdat ik volgende week vrijdag Geschiedenis ga inhalen, de week erna 2 toetsen heb waar ik niet over te spreken ben, en over 5,5 week is er, jawel: een toetsweek! Is dat niet leuk? *kuch*
Maar het leven is voor de rest wel goed. Ik doe vaak de wave met mijn wenkbrauwen (ja, omg, ik weet het!) om mijn vrienden te laten lachen. We lachen ook écht heel veel en wat dat betreft mag school wel heel lang doorgaan, haha! Mijn shooljaar is binnen 2,5 maand zo ongeveer voorbij en dan heb ik een lange vakantie (woohoo!). Ik heb al wat plannetjes. Zo ga ik waarschijnlijk een fotoshoot doen die ik al een jaar of zo wil uitvoeren. Dus dat is wel iets om naar uit te kijken.
Als ik slaag krijg ik lenzen en een weekendje Londen met mama en zus, super leuk! Dus moet ik echt wel slagen, haha!

Sinds kort wil een vriend van mij, Wijnand, ook een weblog. Dus deze heb ik hem gegeven. Ik heb samen met Petra een avondje aan zijn subdomein, e-mail en lay-out gezeten en nu is zijn blog klaar voor gebruik.
De stukjes moeten nog geschreven worden, de sidebar nog worden gevuld, maar in elk geval is hij nu toonbaar.

Adoreer, bezoek en lees het; OPEN-MIND.tfw.org!

Follow my blog with bloglovin

Herinneringen, je zult ze moeten koesteren tot het moment dat je dat niet meer kan. Het zijn de lessen die je sterk maken, die je spierballen laten groeien.
Ik kan me nog wel de eerste keer dat ik mij écht slecht voelde herinneren. Het was erger dan gepest worden en dat had ik nooit bedacht. Dat dat bestond? Onmogelijk, voor mijn gevoel. Maar het was dus wél mogelijk. Mijn toenmalige beste vriendin werd verkracht, verloor haar vader en daarna ook nog haar opa. Ik voelde mij schuldig op de een of andere manier, dat is wat ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan doen.
Al die schuld kwam door meerdere gebeurtenissen. Niet alleen zij maakte dingen mee. Om mij heen gebeurden vreselijke dingen, vooral met mijn vrienden, en ik kwam er als een depressief mens uit. Ik was het echt, al maakte ik de erge dingen zelf nooit mee. Oké, ik had een beste vriend die achter mijn rug om drugsverslaafd was (morfine) en daarvoor kanker had gehad. Depressieve vrienden die zelfmoordpogingen deden of riepen dat ze van de flat af zouden springen. En alsof dat nog niet genoeg was vertelde nog een vriendin dat ze was verkracht en gebruikte een andere vriendin in een depressieve bui xtc. Dat laatste had het effect dat die vriendin bijna voor de trein was gesprongen, dat ik huilend naast haar zat en zij het niet eens merkte dat de tranen mij lieten verdrinken in háár verdriet. Ik riep hard dat ik degene die haar die pil had gegeven in elkaar zou slaan, zou vermoorden als het had gemoeten. Mijn hele leven draaide om het praten met vrienden, ze helpen.
Uiteindelijk ben ik waarschijnlijk wel een aantal dingen vergeten, omdat ik mijzelf heb gedwongen om alles te vergeten. Ik moet nou eenmaal een goed leven hebben van mijzelf, en dat kan niet als ik terugkijk. Vooruitkijken mag ook niet.

Het is het hier en nu waar het om draait. Dat is waar je bent, waar je voelt en waar je denkt. Dus zal ik deze dingen langzaam maar zeker achter mij laten, met een gerust hart en een sterk gevoel. Want dit heeft mij sterk gemaakt, en nu kan ik eens aan mezelf denken, omdat ik het mijzelf toelaat.
En geloof mij; het voelt bevrijdend.